İş temposu artınca ellerimde ve boyunda hemen kızarıklık çıkıyor, bu kısmı zaten biliyorum, doktor da yıllardır “stresi yönetmen gerek” diyor ama bunu nasıl yapacağımı bana kimse anlatmadı sanırım, ben de hiç öğrenmedim.
Geçen ay elime geçen bir kitap var, duyguları anlamayla ilgili, akşamları yavaş yavaş okuyorum. Dün gece saat 1’e kadar elimde kitapla uyanık kaldım, çünkü bir bölüm tam beni anlatıyordu, bazı insanlar bir şey hissettiğinde onu yaşamak yerine direkt üstünü örtüyor diye yazıyordu, okurken kendimi orada buldum yani. Fark ettim ki sinirlendiğimde ya da üzüldüğümde hiçbir şey demiyorum, önce susuyorum, sonra da unutmuş gibi davranıyorum, ama vücut gerçekten unutmuyor galiba, çünkü hep o dönemlerde ellerim kızarıyor.
İşe gidiş geliş tek yön bir saat buçuk sürüyor, o yüzden düşünecek vaktim de bol oluyor açıkçası, otobüste hep aynı şeyi döndürüyorum kafamda. Son zamanlarda ailemle hastaneye gitme işim de arttı, orada da hep ben sakin görünen taraf oluyorum, içeride ne olduğunu kimseye söylemiyorum. Eve gelince de ekmek hamuru yoğuruyorum çoğu zaman, belki de asıl sebep bu, elimle bir şey yoğururken kafam biraz boşalıyor sanki…
Bunu nereden değiştirmeye başlanır hiç bilmiyorum açıkçası. Siz de bir şey hissettiğinizde içinize mi atıyorsunuz, yoksa o an söyleyebiliyor musunuz?