İşe gidiş 1,5 saat, dönüş de aynı, üstüne düğün sezonu da başladı, akşamlar eriyip gidiyor.
3 haftadır otobüste küçük bir düzen tutturmaya çalışıyorum:
– sabah 7 otobüsünde ilk 20 dakika telefona bakmadan gözlerimi kapatıyorum
– bir durak erken inip kalanını yürüyorum
– eve girer girmez 15 dakika hiçbir şeye dokunmadan oturuyorum
‘Düzen’ demek büyük laf oldu belki ama akşamları eskisi kadar bitkin değilim, hafta sonu resim çizmeye bile vakit buluyorum…
Sabah erken kalkmaya hala alışamadım.