Üç haftadır dükkânı açmadan 30 dakika önce gidiyorum.
Kapıyı hemen açmıyorum, ışıkları da yakmıyorum önce.
Tezgâhın arkasına oturup çay demliyorum, yani hiçbir şey yapmadan sadece içiyorum.
Önceden açılışa yetişeyim diye evden son dakika çıkıyordum, kapıyı açar açmaz telefon, müşteri, tedarikçi derken gün bir anda üstüme geliyordu.
Şimdi o yarım saat sırf benim, kimse geldiğimi bile bilmiyor.
Bu kadar basit bir şeyin bu kadar fark yaratması bence de tuhaf ama GERÇEKTEN öyle oldu.
Belki de sadece bende böyle işliyordur, bilemiyorum.
Arkadaşlar, ekmek hamuru da o çay molasında mayalanmaya başlıyor bu arada, bu da ayrı bir kazanç sayılır galiba.