Evden çalışırken saatlerce aynı pozisyonda oturunca bel ve boyun gerçekten tutuluyor, akşama doğru sırt kaskatı kesiliyordu. Alarm kurup belirli aralıklarla kalkmayı denedim ama toplantı ortasında çalıyor, kapatıp unutuyordum.
Bunun yerine işe bağlı bir kural koydum: bir maili gönderince ya da bir arama bitince kalkıyorum, mutfağa gidip su dolduruyorum. Saate değil işin akışına bağlayınca unutmak daha zor oluyor, çünkü zaten bir şey bitirdiğimi fark ediyorum!
Akşam yürüyüşünde de benzer oldu, önce her akşam yürüyeceğim dedim ama bazı günler atlandı. Sonra kural değişti: yemekten hemen sonra, tabağı kaldırmadan önce ayakkabıyı giyiyorum, sıra netleşince yürüyüş neredeyse kendiliğinden oluyor.
Bu ara arkadaş düğünleri üst üste geldi, geç yemek ve uzun oturmalar oldu ama masa başındaki kalkma kuralını orada da uygulamaya çalıştım, sofradan bir ara kalkıp ayakta durmak bile fark yaratıyor.
Şu an bende işe yarayan düzen bu, sanırım en önemlisi saate değil işin akışına güvenmekmiş ya.